« و ما خلقتُ الجنّ والإنس إلا ليعبدون » ؛ « 1 » من جن و انس را فقط براى عبادت و پرستشم آفريدم . و چون پرستش حقيقى ، بى شناخت ، صورت نمى بندد ، به همين سبب ، تنها راه دست‌يابى به اوج قلهء كمال ، پرستش همراه بينش‌است . خداوند ، انسان را به دو نيروى خشم وشهوت مجهز نمود تا توانِ حركت به سوى كمال را داشته باشد و او را از تسلط اين دو نيرو و خواهش‌هاى نفسانى زاييده شده از آن - كه هماره همراه انسان هاست - ايمن نساخت . به همين دليل ، آدمى افزون بر عقل و ديگر ابزارهاى شناخت ، به چيزى نياز دارد كه سلامتِ بينش او را ضمانت كند تا حجّت بر او كامل و نعمت هدايت برايش تمام گردد ، و همه عوامل انتخاب آگاهانهء راه درست يا بيراهه براى او فراهم‌آيد . از اين رو نتيجهء سنت هدايتِ الهى اين بود كه عقل آدمى از سوى وحى الهى و راهنمايى رهنمايان برگزيدهء خدا در تمام زواياى زندگى پشتيبانى گردد . پيامبران ، از آغازِ بردميدنِ تاريخ و در گذرِ زمان ، مشعل هدايت ربانى را بردوش كشيدند تا بندگان خداوند بدون هدايتگر و راهبر نمانند و گفتار وحى - كه تأييدگر عقل است - نيزگوياى همين مطلب است كه « زمين هيچگاه از حجت الهى خالى نخواهد بود . حجت خدا ، هماره - قبل و بعد و همراه - با خلق است ، به گونه‌اى كه اگر در زمين دو كس بيشتر نماند ، يكى از آن دو حتماً حجت خداست . » و قرآن نيز بدين مطلب اشاره كرده‌است :

--> ( 1 ) . ذاريات / 56 .